Door: Jan van Spaandonk
Feestdagen stress
Door JvB
Het zal overal wel hetzelfde zijn: waar vieren we dit jaar de feestdagen? Soms bij jou(w ouders) en soms/vaak* ook (liever) niet. Zo ook bij deze rugbyer thuis, laten we hem Steven noemen. Steven had al een jaar lang gezegd dat hij de feestdagen graag met zijn vrienden zou doorbrengen en door het afzeggen van RCT bij een eerdere wedstrijd werden die gebeden verhoord. Al Steven zijn Tilburgse vrienden (gestolen das, geleende pet, je kent het verhaal wel of niet) zouden op 5 december bij hem komen om dagen te feesten. Steven had de hele Oysterwijkse “Le Club” afgehuurd (alleen toegang voor genodigden dacht hij) en ging voor aanvang eerst nog een vriend ophalen aan de (hoe toepasselijk) Tilburgseweg alwaar hij (vr)olijk werd toegetoeterd door een paar teamgenoten.
Op “Le Club” aangekomen, waren er nog geen vrienden van Steven gearriveerd, maar even later druppelden zijn Tilburgse vrienden, gehuld in blauw-geel, binnen. Tot grote verbazing van Steven kende hij helemaal niemand van zijn vrienden en kenden ze hem ook niet. Alle dertigers behoren in Tilburg kennelijk tot de verloren rugbygeneratie, generatie kids en co of generatie afhaken of zo. Gelukkig waren de vrienden van onze Franse (bad)vriend, laten we hem T. noemen, wel gekomen en bleken ook de oude (spinnen)vrienden onze eigen O-bhima (de enige echt Jiskefetter) te zijn gekomen. Wat een genot, wat een geluk, wat een jolijt, maar niet voor Steven die stond te treuren in een hoekje van “Le Clubhouse”, omdat zijn vrienden het alweer lieten afweten. Maar niet getreurd werd hem door een engeltje op zijn schouder aka de trainer toegefluisterd “je kunt toch nieuwe vrienden maken vandaag?”. Nu heeft Steven het niet zo op het maken van nieuwe vrienden op een rugbyveld, want zijn pet (die geleende inderdaad) staat daar op die momenten nu eenmaal niet naar. Gaandeweg de wedstrijd bleek het inderdaad niet Stevens sterkste kant te zijn om vrienden te maken, maar of dat aan Steven alleen lag of aan de nieuwe potentiële vrienden zullen we wel nooit weten.
Maar goed, de wedstrijd dus. De arbitrage was in handen van onze Tilburgse vriend in (voorheen) semi-Oisterwijkse dienst en die wilde wel graag een bal om af te trappen. Zonder bal is er geen bal aan, zei hij nog welbespraakt als hij is. Na enig oraal aandringen, kwamen de wedstrijdballen eraan. Ze waren in goed(heilig)e handen, want SinterBas kwam ze brengen. Maar goed dat er geen publiek was, hoewel enige spelers hun geloof deze dag kwijt zijn geraakt. Sommigen in de mens, andere in de Sint. De entree van de Sint op het veld is vereeuwigd en te zien op FaceTikGram in huize Zuckerberg.
Oysters wilde deze wedstrijd graag winnend afsluiten om in de tweede competitiehelft bij de bovenste 6 te kunnen starten en plek 8 is daarvoor schijnbaar onvoldoende. Dit soort focus is natuurlijk nutteloos, want als individu kun je dit nooit bereiken, zelfs niet als Veldmaarschalk Von Roelfel op flyhalf staat en zijn nummer op het shirt zelfs in kleedloekamers opeist (arme Roel, moest hij zijn net voorverwamde shirt weer afstaan). Belangrijker is om de eigen taak te weten en uit te voeren. Onze Sean zag daarin zijn kans om zijn taken uit te breiden en net als zijn opposite number een running game te maken van het doorgaans duwende en trekkende volkje aka de front row. Dat deed hij niet onverdienstelijk, roofde wat ballen (snapte niet iedereen), rende een paar vrienden van laten we het “T” noemen en O-Bhima omver en stoomwalste alsof het een lieve lust was: een MOTM waardig op zijn minst. Zijn opposite number 3 verdiende die eer bij de tegenstander dubbel en dwars.
Na een wat moeizame eerste helft met slechts en minuutje of 10 balbezit en ontzettend veel verdedigend werk werd bij een ruststand van 14 punten voor Big Brouwers (laten we niet vergeten dat het een teamsport is BiBro) en 5 voor niet de vrienden van Steven werden de big guns in het veld gebracht. Dat leidde tot een gele kaart voor Bobo, een try voor de Veldmaarschalk, één voor die man die zijn voornaam deelt met de achternaam van een componist die niemand mist en nog een paar van BiBro die met zijn fortuinlijke schopwerk aardig wat punten op zijn naam zette. Na de rode kaart voor vriend Bram van de bezoekende partij na wat old school voetbal natrappen (een Welshe ref zou hem gezegd hebben dat dit geen soccer/sucker* is) gingen Spaak (ook sterk scorend voor en dus niet tegen de Black Bulls) en maxi Marco nog voor (samen natuurlijk) 10 punten extra te vermeerderen met 2x2 voor de ook sterk schoppende (maar dan tegen de bal) BiBro.
Met een eindstand van 54-5 (speciaal voor de Bossche lezers, big shout out to Maykel W., die anders niet weten wat de eindstand is geworden en te lui zijn om even te zoeken op rugby.nl alwaar je na 35 keer klikken bijna bij de standen bent) werd deze feestdag een echt feest en konden de Roelen bier gaan drinken, kreeg iedereen een wijze levensles (o.a. met de deur open is het koud na het douchen) en daalde de rust weer over het mooie Oisterwijkse gras. En nu maar weer afwachten wat de nimmer reflecterende bond voor ons alle in petto heeft.
*Doorhalen wat niet van toepassing is
 003.jpg)
