Oysters nieuws detail

02-03-2026
Door: Jan van Spaandonk

Wat een feest! Dag 1

Jubileumweekend zeer geslaagd

Een fantatisch en gedenkwaardig weekend. Dat hebben we mett zijn allen achter de rug.

Op dit moment is nog niet al het beeldmateriaal voorradig maar dat druppelt de komende tijd vanzelf binnen.

Blue Old Oysters - Rugby Legends

Een van de deelnemers schreef een verslag en dat willen wij u niet onthouden

‘THE NIGHT OF THE RUGBY LEGENDS’

Ik begon toch wel een beetje zenuwachtig te worden vorige week, want hoe lang was het ook al weer geleden dat ik zelf gespeeld had? Die 30 seconden jaarlijks op Ameland waar ik lukraak inval bij een team in de veteranenpoule die spelers te kort hebben kan ik toch niet meetellen. En sinds het Veteranenrugby in Zuid-Holland is verworden tot ‘social rugby’ kom ik daar ook niet meer. Een week voordat ik met de Ameland Invites zou spelen in een wedstrijd die ik abusievelijk zag aangekondigd als ‘Blue Old Oysters vs. Rugby Legends’ (i.p.v. Blue Old Oysters Rugby Legends) begon ik me dus druk te maken over het feit dat ik al zeker drie jaar niet meer gespeeld en getraind had. Nou ja, ik kon me vast wel verstoppen op de wing, daar zou de bal toch niet komen met de voorspelde weersomstandigheden.

Op woensdag las ik een stukje op Facebook van RFC Oisterwijk Oysters dat er oprichters van het eerste uur mee zouden spelen. Dat was toch wel een geruststelling, dan was ik in ieder geval niet de oudste op het veld en zou er wel ‘voorzichtig’ worden gedaan. Aanvankelijk hadden er twaalf man in de Ameland Invites app toegezegd, maar ja je weet hoe het gaat. (Mannen)griep, zakelijke reizen, vage blessures en andere middelbare mannenproblemen dunden de gelederen flink uit. Gelukkig bleken wij slechts aanvulling te zijn voor de Oldfants (ESRC The Elephants) en zouden er ook nog wat oude mannen van Rugby Club RCC komen.

Ondanks wegafsluitingen, files en een plaspauze, nooit een grote kop thee drinken voor je

een eind moet rijden als je op leeftijd bent, was ik op tijd in Oisterwijk om een gezellig vol clubhuis te betreden. De Oesters vieren hun tiende lustrum en zoals het hoort bij welk jubileum dan ook trappen de Oude Meesters dat af. Ik begroette wat mensen die ik als scheidsrechter op de velden in Nederland tegenkom en zocht naar bekende Invites gezichten. Dat waren er niet veel, maar gelukkig zag ik ook wat Oldfants die ik al dan niet via Facebook ken, hoi Paul Borst. Ik werd aangesproken door een vriendelijke man met een wilde grijze haardos die voetbalscheidsrechter was en genoot van mijn bakje groenvoer. Scheidsrechter Henrie gewaarschuwde me nog voor we gingen omkleden dus dat begon al goed. Waar de thuisploeg twee kleedkamers vulde hadden wij aan een halve genoeg gehad.

Uiteindelijk hees een allegaartje van vijftien man zich in de roze shirts van de Nederlandse Studenten, toch een hele eer voor iemand die na zeven jaar en vier scholen uiteindelijk zijn Havodiploma heeft gehaald. Hoe ouder wij ruggers worden hoe minder driekwarters er zijn en dus kan ik bijna altijd starten als scrum-half.

Het fluitsignaal klonk en vanzelfsprekend gingen de Oysters furieus van start terwijl ik nog bezig was de namen van mijn ploeggenoten te onthouden. De voetbalscheidsrechter bleek ineens op de wing te staan bij ons en het stond al snel 10-0 voor de jarigen. Het leek alsof iedereen van boven de 35 die ooit voor Oysters had gespeeld zijn opwachting maakte dus wisselden ze er vrolijk op los en had ik bij elke scrum een andere tegenstander op ‘negen’.

We raakten wat beter op elkaar ingespeeld, ik luisterde goed naar mijn fly-half Cyriel en het gameplan (twee fases daarna handjes) was zelfs voor mij te begrijpen. We hadden een paar erg enthousiaste tweede rijers die zich niet aan het gameplan hielden, maar wel voor veel verwarring in de verdediging van de tegenstander zorgden en ik kon het in de eerste twintig minuten wel aardig belopen. Door een paar vloeide aanvallenkwamen we mooi terug tot 10-12 na onder andere een schitterde break van Cyriel.

Ineens verscheen er een statafel op het veld en werd er een drinkwedstrijd voorgesteld. Een paar voorwaartsen drongen naar voren, maar het bleek loos alarm. De eerste sponsor van de jubilaris werd bedankt voor alles en dat verdiende natuurlijk een huldiging. Gelukkig begonnen we daarna snel aan het tweede bedrijf want het begon koud te worden. We kregen duidelijk de overhand en het publiek dat in groten getale kwam aanmoedigen werd een stuk stiller, het leek wel op Twickenham vorige week zaterdag. Ik raakte beter ingespeeld op de behoeftes van de voorwaartsen in de 22 en Wesley bulldozerde met een geweldige ‘pick and go’ over de goalline even later gevolgd door een prachtig uitgespeelde aanval van de driekwarters. Henrie had ondertussen een publiekswissel gekregen en ook bij René als scheidsrechter wist ik op mijn tong te bijten in plaats van ‘goedbedoelde adviezen’ te geven. Het scorebord bleek niet ingesteld op een nederlaag van de thuisploeg want na de tweede 20 stond er nog steeds 12-10 op het bord in plaats van de 10-24 tussenstand. Ik was er wel klaar mee, na een late tackle waardoor niet alleen mijn rug in de kreukels lag, maar ook mijn shirt vies was geworden. Omdat blijkbaar nog niet alle vijftig Oysters hun minuten hadden gemaakt gingen we nog een kwartiertje door.

We kregen gelukkig wat verse krachten van de Oysters en ik schoof op naar de wing zodat ik wat mensen kon begroeten langs de kant. Vooruit mijmerend over de spierpijn die ik de komende dagen zou hebben mistte ik natuurlijk een tackle, maar zag dat de overactieve Oysters de bal lieten vallen in de eindpass, dat maakt het altijd wat minder erg. Er kwamen nu wat jongere oude mannen in en voor ons duurde de wedstrijd net iets te lang. Toen na de vierde try van de Oysters de conversienemer aankondigde dat bij een rake trap we zouden stoppen klapten we dus opgelucht toen we met een 24-24 stand eindigden en eigenlijk verdiende zo’n wedstrijd ook een gepaste eindstand. We namen dankbaar het applaus van het publiek in ontvangst en de jugs werden al snel aangereikt. De douches waren warm en met de kracht van een waterkanon bij een risicowedstrijd in de Eredivisie of een krakersrel in de jaren ’80 en zo eindig ik toch met een zweem van nostalgie.

Doedelzak

P.S. De mooie foto’s zijn van Liam Carroll van Rugger Designs.

P.P.S. Ik hoop dat met deze schitterende wedstrijd het BOOT (Blue Old Oysters Toernooi) nieuw leven ingeblazen kan worden. Ik ben in ieder geval van de partij.

P.P.P.S. Wat graafwerk in de rugbyarchieven leverde op dat ik op 23 april 2023 mijn laatste (halve)competitiewedstrijd met de Batavieren speelde tegen RSRC 3 voor ik daarna nog een potje floot. Aaahh, die goeie ouwe tijd.

Alle foto's rondom de wedstrijd op DEZE LINK

Opkomst door de Jubileum/oprichters poort DEZE LINK

Mooie afsluiter met prima FOLK muziek