08-05-2016
Door: Jan van Spaandonk
Door: Jan van Spaandonk
Oysters II komen tekort in Amsterdam
Op het snikhete plastic gras van de NRB mocht Oysters II proberen geschiedenis te schrijven. Joris van Boekel doet verslag
De Dood of de Gladiolen
Op zondag 8 mei 2016 mocht Oysters/Ducks 2 aantreden in de platefinale voor de Nederlandse beker. Daar waar vorige week zondag na de winst op Zaandijk Rugby nog gedacht werd dat Zwolle de tegenstander zou zijn, bleek dat Castricum 3 de verloren wedstrijd had weten te winnen met een gehonoreerde claim.
Dat Cas3 een geduchte tegenstander zou worden, wisten we van vorig jaar toen alle kampioenen 4e klasse het in Oisterwijk tegen elkaar opnamen en Cas3 de enige was die Oysters/Ducks 2 toen van het all round kampioenschap 4e klasse af wist te houden.
In het afgelopen seizoen heeft Oysters/Ducks 2 laten zien een brede selectie te hebben, voldoende impact te kunnen maken tijdens de wedstrijden en een geduchte speler in de 3e klasse te zijn. Niet alleen werden alle thuiswedstrijden gewonnen, ook werd diverse keren uit gewonnen en op overtuigende wijze.
De beker bleek een mooie mogelijkheid om voor de niet 7s spelende spelers het seizoen te verlengen, een mix van jong en oud te maken en colts een platform te geven om te wennen aan het spel van volgend jaar. De bekercompetitie zou starten in Sassenheim alwaar enkel Willem Nas arriveerde na de afmelding van de tegenstander (daaraan memoreerde captain Pim M nog even in de bus). De tweede wedstrijd in Leeuwarden werd in de laatste minuten gewonnen (met een kick van Wouter P, die geen grote voeten heeft, zo memoreerde hij op zijn beurt) en Groningen werd de week erna geheel overdonderd door het snelle spel. De laatste horde richting de finale was Zaandijk Rugby dat -hoewel het pas drie jaar bestond- een zware en moeilijke tegenstander bleek. Ze waren dan ook niet voor niets tweede geworden in de 3e klasse Noord West.
Vol goede moed werd de heenreis aanvaard; 22 spelers en minstens zoveel toeschouwers, bewonderaars en andere groupie-achtigen. Al snel bleek dat de chauffeur zijn vaardigheden meer dan nodig zou hebben, aangezien de Vennenlaan door de TB dag één lange file was richting de club, de drempels overrompelend hoog bleken te zijn en de navigatie niet telkens wist waar de bus was.
De hele bekercompetitie was gebaseerd op een knock out systeem en de ultieme knock out zouden we die middag om 13.00 uur in een zinderende en bloedhete finale gaan uitdelen aan Cas3. Cas3 bleek dat ook van plan en al snel kwamen we op 0-12 achter. Omdat we de week ervoor vanaf 0-15 terug waren gekomen, was er nog geen nood aan de man. Wel bleek dat Raoul "Spaak" bij zijn allereerste balcontact direct een blessure aan zijn schouder had opgelopen, zodat er al snel vervanging in de persoon van Glen en een wijziging in de opstelling nodig was.
Tegen het einde van de eerste helft -en na een ingelaste waterbreak in verband met de hitte- waren we alweer in de buurt van Cas3 gekomen door twee hele mooie tries. Op de tribune aan de overzijde (in de volle zon) waren de zonaanbiddende en liquide versnaperingen minnende broers Jansen inmiddels welhaast tot streakniveau ontkleed vanwege de aanhoudende hitte. De spelers op het veld mochten in diezelfde hitte ook nog eens hun lichaamstemperatuur tot recordhoogte laten stijgen en ontkleden tijdens de sport is er -zelfs met een Olympische 7s- niet meer bij tegenwoordig (lang leve de oude Grieken).
Helaas konden we in de 2e helft Cas3 niet (meer) bijbenen en liepen ze al snel uit. Alle wissels werden ingezet om frisse spelers te hebben: Bart erin voor Tommy (pijp leeg), Vincent voor Steven (de ref herkende hem al voor de wedstrijd), Max voor Nicky (ook au au), Jim voor Jack. Helaas bleek Wouter P toch echt grote voeten te hebben waar twee Cas3 spelers over struikelden en hem blesseerden waardoor zijn invalbeurt de kortste in de 40 jarige historie van de club werd. Desondanks gaven we de moed niet op en bleven we knokken voor iedere meter en kwam er zelfs nog een try bij. Mooi helemaal aan de andere kant van het veld na een goed opgezette ruck op een boom met geel-zwart shirt, die maar in de weg bleef staan, maar waar uw correspondent niet voor wenste te wijken. Cas3 kreeg dat tempo in die fase van de wedstrijd niet meer bijgebeend, wat maar weer eens aantoont dat er over voldoende conditie wordt beschikt (Tim "ik denk niet dat ik de hele wedstrijd kan spelen" Denissen bedankt om dat dan toch te doen). Onvoldoende voor de winst en voor de beker (die een satébordje bleek te zijn), maar voldoende om met opgeheven hoofd van het veld af te stappen, Cas3 te bedanken en te feliciteren met de winst, ons eigen satébordje aan te nemen en de felicitaties van coach Carel in ontvangst te nemen.
Vermoeidheid, spanning en een lang seizoen (lees: pijntjes her en der) bleken de route naar de fel begeerde plate in de weg te staan. Daarbij speelde Cas3 waarschijnlijk de wedstrijd van het seizoen, want daar waar ze op de 6e plaats waren blijven steken in de 3e klasse Noord West en op 20 maart jl. hun meerdere hadden moeten erkennen in Zaandijk Rugby (ja, ja, daar zijn ze weer) werd nu met 19-51 van Oysters/Ducks 2 gewonnen.
Met pijn in het hart, maar met volop bier in de bus (Carel bedankt) werd de huisreis aanvaard; zingend, dansend (het was een ruime bus, toch Jan Muller) en met een broek op het hoofd kwamen we aan in Oisterwijk. Daar bleek dat de turven 3e van Nederland waren geworden (van harte!), de broers Jansen hun onderbroek alweer kwijt waren en het bier nog lang niet op was. De echte finale volgde daarna: Toon en Carel tegen Thijs, Daan en Tobias op de beerpong tafel (uw verslaggever heeft de uitnodiging vriendelijk afgeslagen om zijn verslag te kunnen voorbereiden). Wijsheid boven kracht bleek maar weer eens, want Toon en Carel wonnen (of hadden ze hen uit eerbied laten winnen?). Waar Toon daarna is gebleven weet niemand, maar Carel ging op de fiets huiswaarts nadat hij zijn voorlaatste, laatste, allerlaatste en biertje voor op de fiets had opgedronken. Het werd later en later, plannen voor volgend jaar werden gesmeed, de opstellingen werden doorgesproken en iedereen trok dezelfde conclusie: het was een mooi jaar voor het 1e met het kampioenschap, een goed jaar voor het 2e met de 3e plaats als nieuwkomer in de 3e klasse Zuid Oost en een prachtig bekertoernooi waarbij het naar Castricum meegereisde satébordje al snel vergeten was nadat de frituur gewoon weer werd aangezet door Richard "koning der vetten" Schoorel.
 003.jpg)
