Door: Jan van Spaandonk
De kop is er af
Joris van Boekel komt met een verslag van "zijn perceptie" over hetgaan afgelopen zondag gebeurde.
Op zondag 11 september 2016 begon dan eindelijk het seizoen.
Nadat de dag ervoor de oudere jeugd (Cubs, Junioren en Colts) hun seizoen al waren gestart en het weekend met voldoende glans was begonnen(cubs een sterke start voor het eerst op een volledig veld en junioren en colts ook nog de winst), was het op deze in aanvang nog niet zo zonnige zondag de kans voor 1 en 2 om het weekend nog meer glans te geven.
Het eerste zou de allereerste wedstrijd van het seizoen spelen en de eerste na hun promotie. De spelers van het tweede wisten natuurlijk al lang wat het is om te promoveren en meteen je eerste wedstrijd vol gas te winnen, maar voor het eerste was dat een spannende. Vooral omdat Dukes op visite zouden komen en een derby altijd wat meer brengt.
Voor het tweede was het 't tweede jaar in de 3e klasse. Waar vorig jaar niet geheel onverwacht -met alle kwaliteit die de club heeft- in de hoogste regionen van de competitie werd geëindigd, was het vooral zaak om tegen het gedegradeerde Eindhoven (PSV toch?) te laten zien dat we een tweede klasseteam al een heel jaar tijdens trainingsavonden hebben bevochten in de teamruns en wij gewoonweg een klasse beter zouden zijn dan zij. Daarnaast is het van belang om je seizoen winnend te starten om met een goed-beter-best gevoel de eerste "Schoorel" hamburgers en papjes naar binnen te werken.
De pre season trainingen hadden ervoor gezorgd dat er reikhalzend werd uitgekeken naar deze eerste competitiewedstrijd. De oefenwedstrijden bij Dukes en op het toernooi in Uden hadden laten zien dat het gecombineerde team van 1 en 2 heel wat in zijn mars heeft. Nu waren er echter twee teams en moest het tweede het waar gaan maken tegen een team dat vorig jaar nog een klasse hoger speelde.
Vanaf de eerste ko ging het erop: de eerste tackle was bedoeld voor de ko, maar was in de ogen van de ref op een speler die zojuist (van angst waarschijnlijk) de bal al had laten vallen. De gretigheid was er dus zeker, maar de concentratie op de juiste uitvoering en de discipline moesten nog komen. Helaas bleef het lange tijd in de eerste helft te zien dat er meer gretigheid dan concentratie was: veel overtredingen door spel dat net over het randje was volgens de ref (en die bepaalt in het veld). Daardoor bleef het moeilijk om de druk goed op de Eindhovenaren te houden en kwamen zij telkens weg met penalties die een goed kickende fly half goed weglegde langs de lijn waarna de line out door PSV goed werd gewonnen, ondanks het goede tegenspringen van onze tubes. De backs van Eindhoven werden echter keer op keer gestopt door ons en de tackelgoden waren ons -net als de weergoden- goed gezind. Misschien is het trouwens wel gewoon talent, wie zal het zeggen.
Ook als een keer een eerste tackel werd gemist op de lichtstadgasten (die overigens helemaal niet zo licht bleken te zijn, noch verlicht waren van geest), waren er nog onze derde rijers die beulenwerk deden en Spaak, Wouter en Glenn die ervoor zorgden dat dit geen enkel gevolg had voor de stand op het bord.
Nadat de bal in de backs goed werd uitgespeeld, deed zich de eerste scoringskans voor. Vanuit de ruck liet onze nieuwe Bro Mo zich niet onbetuigd en tuimelde met zijn volume dwars door twee fragiele Eindhovense mannekes: 5-0. De kick werd gemist (volgende keer tussen de palen Mo) en zo bleef de stand dus 5-0.
Door een teveel aan penalties kon Eindhoven met twee kicks terugkomen tot 5-6 en werd het tijd om orde op zaken te stellen. Niet alleen waren wij gewoonweg beter, maar we vonden ook dat we met een try meer verdiend hadden te winnen. Anders voelt het toch een beetje alsof je van een stel voetballers die beter kicken verliest. Probleem was echter dat we dan nog wel moesten gaan scoren en hoewel een kick op de palen voldoende zou zijn, is dat onze eer te na (hoewel dat in Leeuwarden vorig seizoen bij de beker wel de winst opleverde). Maar goed, op weg naar die try dus; als Japan het kan tegen Zuid Afrika, dan kunnen wij dat toch ook tegen de mannen uit de lichtstad.
Keer op keer waren we er bijna en de verdediging van Eindhoven had het druk met het stoppen van de aanvallen; de ontketende Bart Mols (nummer 8 deze wedstrijd) raasde een half veld over vanaf de eigen scrum, maar werd net voor de tryline gestopt. Dat is natuurlijk flauw, want na zo'n rush moet de beloning 5 punten zijn en niet een kick tegen omdat je support (stuntelend) op de grond een second movement maakt. De gretigheid won het weer van de concentratie en discipline. Het tij was wel aan het keren en het was slechts een kwestie van tijd voordat er gescoord zou gaan worden (moet natuurlijk niet te lang duren...).
In de tweede helft werd er meer naar voren verdedigd, waardoor de Eindhovenaren enkel nog op de back foot mochten rugbyen en Oysters (nog) duidelijk(er) de betere waren. Dat is natuurlijk mooi voor de heroïsche verhalen achteraf (waarvan er ongetwijfeld meerdere in het volgende heldenboek van Oysters zullen worden opgetekend), maar de wedstrijd moest nog wel gewonnen worden en dat kan alleen door punten op het bord te zetten.
Omdat er maar liefst 22 spelers beschikbaar waren, konden er nog wissels gemaakt worden om vers vlees in het veld te zetten: sommigen brengen daarbij wat meer gewicht in de schaal dan anderen, maar ze staan allemaal hun man(netje). Mo eruit; Tex erin, Niels voor captain Tommy Boy en Jack MOTM ging daardoor naar wing en Jim op 9, allebei een goede wedstrijd gespeeld! Hierdoor bleef het pack domineren, waarbij het wel frappant was dat na de wissel van Tex (of was het Niels) met een non contested scrum werd gespeeld.
Het bleef echter 5-6.... en de spanning steeg terwijl de tijd doorliep. Oysters wil natuurlijk niet de betere zijn en verliezen.
Toen de tweede keer de lijn naar buiten werd uitgespeeld, vond Glenn the man het dan ook wel welletjes. Kennelijk de Eindhovense verdediging ook, want niemand durfde hem eens flink aan zijn benen te trekken. Nou, dan ken je Glenn nog niet; die gaat pas liggen als het echt moet: achter de tryline dus: 10-6. Dat zou ook de eindstand worden, want de kick werd gemist.
Druipend van het zweet en vol blakend zelfvertrouwen werd naar de woorden van Carel geluisterd. Iedereen was er na afloop ook van overtuigd dat dit team het heel ver kan schoppen en dat -als er wat meer getraind kan worden als team- het een heel mooi seizoen zal gaan worden.
Op naar de hamburgers, de papjes, zonneschijn (die was er inmiddels ook) en genieten van priemgetallen op het scorebord bij 1! Mooier kon het niet worden deze zondag.
Alle foto's https://myalbum.com/album/FnAFAYyCxaO5
 003.jpg)
