Door: Jan van Spaandonk
Wageningse Berg nét te hoog
Joris van Boekel met het verslag
Ik las laatst over het vreselijke gevoel dat misselijkheid geeft. Het is kennelijk iets dat bij hardlopers veel voorkomt en sommigen hebben er zelfs bij iedere wedstrijd of training last van. Er werden zowel oorzaken als ook oplossingen aangedragen en nu snap ik waarom rugbyers (althans in het tweede) daar nooit last van hebben.
De eerste oorzaak is uitdroging. De meeste spelers weten dit te voorkomen door een overmatige inname van vocht de avond voor de wedstrijd. De misselijkheid is dan vaak verdreven tegen de tijd dat de wedstrijd start en vormt soms nog een dingetje tijdens de warming up, maar is ten gevolge van de wedstrijdadrenaline al snel weer verdwenen. Die hardlopers kunnen hier nog wat van leren!
Uitdroging gaat ook vaak gepaard met oververhitting met name als je je teveel inspant. Gelukkig is de meest eenvoudige remedie daarvoor: je niet teveel inspannen en staan we met 15 man op het veld, zodat je niet altijd overal hoeft te zijn (en sommigen nooit ergens). De mannen met het grootste vochtgehalte (en dat andere gehalte met een v van drie letters) die in de eerste rij staan oftewel de echte mannen combineren het vele vocht met een matige inspanning, zijnde het sjokken van de ene naar de andere scrum die wordt veroorzaakt door minder balvaardige of dronken driekwarten die ballen laten vallen of zelf vallen over nodeloos in de weg lopende stuntelaars oftewel de tegenstander. Misselijk worden doen ze niet in de eerste rij, dat is zeker. Ook daar kunnen die sprietige hardlopers dus nog wel iets van leren.
In het artikel trof ik de volgende tekst aan: "Je ziet het wel eens bij wedstrijden. Atleten die zo ontzettend diep gaan en veel van hun lijf vergen dat ze bij de finish alles 'eruit gooien'. Dat wordt natuurlijk veroorzaakt door je lichaam te veel uit te putten en te veel door je eigen pijngrens heen te rennen." bron KLIK
Tsja, dat zegt het allemaal; rugbyers hebben geen finish en hoeven dus niet alles eruit te gooien. De oplossing om wat water te drinken in kleine slokjes (ja, ja, je leest het goed: water), licht te eten twee uur voor de wedstrijd (dat zijn dus geen frikadelbroodjes van Neerlands grootste supermarktketen nabij Cur, mannen) en een half uur voor de wedstrijd nog wat kleins is dus onzinning: ga gewoon rugbyen en alles is opgelost. Het wekelijkse dieet bestaat uit calorierijke dranken aan diverse barren in het dorp of in de stad, vette hap voor de wedstrijd of helemaal geen ontbijt vooraf (ivm de overmatige vettigheid die voor het slangen nog naar binnen is geduwd) en een slok water uit een smerige bidon die net door je teammaat in de modder is gesmeten nadat hij eruit had gedronken. Goed voor het immuunsysteem, teamvorming en tegen de misselijkheid. Het zal dus druk worden als als die hardlopers komen rugbyen en het wordt tijd dat het bestuur zich gereed maakt voor de oprichting van het derde en vierde team, alwaar we de mores van het edele rugbyspel moeten gaan uitleggen aan de harde lopers en met name ook van een paar sprietjes ferme potige scrumgiganten moeten gaan maken.
Potige scrumgiganten genoeg afgelopen zondag: meer Obelixen dan Asterixen op het veld zogezegd. Het was de eerste wedstrijd na het verslaan van de nummers 1 en 2 van de competitie en ook de eerste na wekenlang vorst, afgekeurde velden en binnen rugbyen en nu kwam de nummer 3 op bezoek. Gezien de werkdrift op doordeweekse dagen (lees: de geheime bijeenkomsten van hen die trainen) was het de vraag of iedereen wedstrijdfit zou zijn, de bal zou weten vast te houden en vooral nog wist hoe het spelsysteem was. De dummycaptain koos bij de toss de ko om maximale schade aan te kunnen richten; de eerste klap is een daalder waard (hoewel dat in euris een stuk minder schijnt te zijn). Rugbyen doe je op de helft van de tegenstander en zo deden we dat dan ook. Door het verkrijgen van twee penalties wist Wouter BigFoot Mountain de eerste 6 punten op het bord te toveren en stond Oysters 2 aka the up and coming cool guys voor tegen de nummer 3 van de ranglijst.
De druk werd goed op de tegenstander gehouden en de scoringskansen kwamen, maar werden telkens niet verzilverd. Uit het niets (nou ja, wat minder balvast handelen van de up and coming cool boys) kwam Wageningen echter wel tweemaal tot scoren en plots stond het 6-14. Dat was natuurlijk niet de bedoeling en de cool guys gingen weer aan het werk, in de tweede helft werd Wageningen op de eigen helft en trylijn vastgepind.
Oysters 2 dat niet het zwaarste pack, maar wel het knapste (behoudens een enkeling, je weet wie je bent) heeft, nam op de 5 meter een 7 mans line out, zette de rolling maul op en denderde richting trylijn. Het was bijna een push over try ware het niet dat ons eigen sprietje van 50 kilo aka MC Jack met een flinke duw wist te scoren. Dat was lekker en leverde 5 klinkende punten op voor de erelijst. De druk werd na de volgende kick van Wageningen gewoon weer opgevoerd en daar hadden de bezoekers geen antwoord op; geen bal kwam er nog lekker uit, de lijn stond te koukleumen en als er iets langs kwam, was dat een center of winger met blauw-blauw gestreept shirt op volle snelheid, zowel Jip als Glen en Wouter kwam telkens tot line breaks, maar niet tot scoren. Dat vergt soms ook gewoon geduld en vooral doorzettingsvermogen. Nadat de zoveelste ruck was op gezet, kreeg Wout MOTM de bal en zig zagde als een echte zeppelin dwars door de verdediging, kon tot zijn verbazing in het trygebied nog de afslag naar rechts nemen en in alle rust het leder van het ovaal op het pas gemaaide gras neervlijen: 16-14. Ook deze conversie werd gemist, maar wederom stonden de cool guys voor.
Helaas wist Wageningen de eerstvolgende penalty er tussendoor te schieten, zodat het 16-17 werd. De daaropvolgende minuten waren zenuwslopend, niet enkel voor het publiek, maar zeker ook voor de coaches en de spelers. Helaas beletten de zenuwen een beter balhandling, werden twee penalty's gemist en bleef de eindstand 16-17.
Het positieve is dat we weer hebben laten zien dat we tegen de bovenste teams in deze klasse een prima pot kunnen neerzetten, er ruimschoots 22 man konden spelen en dat we het gameplan kunnen spelen. Helaas was de druk van de eerste wedstrijd na zo lange tijd wellicht wat te groot, was het elkaar kunnen vinden nog onvoldoende aanwezig en mag de trainingsopkomst wel wat omhoog, maar als we dit al kunnen zonder veel trainen, dan weet ik wel waar het eindigt als er wel getraind gaat worden! Het vermelden waard is dat we het na al deze wedstrijden zo hebben weten te krijgen dat ons saldo op rugby.nl weer precies op nul staat (net als bij de start van het seizoen): een nieuwe start dus!
Na de wedstrijd was de ballencompetitie en de wedstrijd van vlaggeschip Owijk aan de beurt. USRS werd daar ingepakt, opgeladen en terug naar huis gestuurd. Zo ongeveer als Oysters 2 het had bedacht, maar dan in het echt. Volgende week komt Wild Rovers (de nummer 7) op bezoek om een onbehoorlijk pak slaag op hun donder te krijgen en een kannetje bier! De verliespartij uit moet worden rechtgezet.
Alle foto's van zondag 5 februari kilk HIER
 003.jpg)
