Door: Jan van Spaandonk
Geen Wageningse Berg te hoog
Verslag Joris van Boekel
Nadat Oysters 2 bij het theedrinken in Doetinchem onderuit was gegaan, maar het varkentje de week erop had gewassen, was het de beurt aan Wageningen 1 om de krachten te meten met Oysters 2. Natuurlijk was het niemand ontgaan dat Wageningen 2 een week eerder overrompeld was door het spel van de OesterBraba's.
Zonder thuisvoordeel voor de Oysters was Wageningen al jaar na jaar een geduchte tegenstander en werd op de Wageningse berg (of een ietsiepietsie aan de voet ervan gezien het dalingspercentage op weg naar de entree van Sportpark De Zoom te zien) de afgelopen jaren nog niet van de heren uit deze studenten- en bosrijke stad gewonnen. Of dat had gelegen aan de 16 man die ieder jaar weer trouw die kant op gingen of aan de rest die thuis was gebleven, zou deze zondag moeten blijken, want Oysters 2 was voor het eerst sinds jaren met 20 man naar Wageningen gekomen: een berg wingspelers om U tegen te zeggen, multifunctionals als (l)Ucas en Tim the toolman en als extraatje Rene die zich altijd sterk maakt voor een goed teamgevoel.
Al direct werd duidelijk dat Wageningen niets te vertellen had; in het clubhuis werd het bij het binnentreden van de Oisterwijkse gentlemen oorverdovend stil en het was duidelijk dat Wageningen (met hun ene ingehuurde Vet) onder de indruk was van de torsos en gefocuste koppen die kwamen binnenlopen. Helemaal conform de woorden van de andere Rene, momenteel residentierend te Elders in het buitenland. Waarbij ik opmerk dat Elders een prachtige vakantiebestemming is en een goede keuken kent, hetgeen deze Rene ook zeker weer zal tonen op FB.
Na de warming up van Glen the man with a plan werd Wageningen een aanbod gedaan dat voor beperkte tijd gold en ze niet konden afslaan en zij zetten dan ook de druk op Oysters 2 vanaf de ko. Omdat de gestelde tijd om nog wat te doen over was, werd echter gas gegeven en werden tries gedrukt. De opener was van horizontaal grote Kees, die zijn oude teammaten bleekjes deed wegtrekken. Het tryfestival hield maar niet op en over elke open kant werd vervolgens gescoord, onder meer door Jip, Pim, Kaat(seballen in een net) en de voltallige scrum na een push over try in de rechterachterdoek (hoewel we in Gelderland waren). Het enige tegenoffensief dat noemenswaardig mocht heten, kwam net na rust van onze goede vriend Erik die in zijn eentje door alle Oesters heen liep en per ongeluk over de trylijn kwam. De ingehuurde Vet, die eerder al een penalty miste, mocht nogmaals aantreden en miste deze keer niet vanaf de 'penaltystip'.
Meest memorabele momenten waren het geel voor Jip (nog nooit is iemand zo snel gaan liggen na contact met Jip overigens...), het rood voor Stevens ogen (althans het bloed spoot eruit bij hem, dus vandaag was rood de kleur van zijn oogleden), Glen en Jim rent als een Kivit(s) die zich allebei niet gek lieten maken door de step van de full back en Boyd die bedacht (of er achter kwam) dat hij zijn eigen grootste tegenstander was (of is), vrijelijk over de trylijn viel en zonder een tegenstander binnen een radius van 10-15 meter de bal eerst voorwaarts liet vallen en zodoende de allereerst try met nul punten in de geschiedenis van het rugby maakte, geen 1 op 1 meer stond qua scorend vermogen, maar toch een prijsje verdiende (dat niemand echt wil hebben: de SveedeDee trofee).
Eindstand een welverdiende 7-36 en de complimenten van onszelf.
Snel naar Den Bosch om nog net de tries van Daantje de Wereldkampioen en Kevin Jay Jansen aka mijn nieuwe buddy (sorry Bram) te zien en te vernemen dat ook de besten van de besten de besten van de dag waren geworden met 11-27.
Het was een mooie pot met dank aan alle spelers die afgereisd waren naar de Wageningse berg. Dank aan Erik, Simon, Mario en alle andere slachtoffers van het spel van oesters 2. Tot slot dank aan het meereizende circus bestaande uit onder meer Sjørs vonder Avoid en Wouter not on any picture Blessa. Volgende week een weekend rust en daarna op zaterdag thuis tegen Spakiburg aka Raoultown.
 003.jpg)
