Door: Jan van Spaandonk
Voor de poorten van de hel weggesleept
R.E.L. uit, altijd gezellig door JvB
REL uit, altijd gezellig
Ik had in gedachten om een overwinningsspeech te gaan schrijven als van het forum. Een mooie titel als forum voor rugbyrespect zou dan pakkend zijn. Maar ik ben niet zo thuis in het uitheemse gedachtegoed van vroeger tijden en mijn geleuter wordt al slecht gelezen en/of begrepen. Er zijn zelfs mensen die zich verwonderd afvragen of de wedstrijd nu gewonnen of verloren werd na het lezen van het verslag. Anderzijds is rugby natuurlijk een sport voor gentlemen en die moeten hun woordje over de tijdsbarrières toch wel kunnen spreken.
Al wikkend en wegend kwam ik tot de overtuiging dat ik me eerst moet verexcuseren. Van de wedstrijd tegen USRS1/2 van een paar weken geleden was geen woord door mij gepubliceerd. Wel geschreven overigens, maar het leek me -na herlezing- beter om die frustrerende middag voor mezelf (en enkel voor mijzelf0 van me af te schrijven. Dat leidde ertoe dat er geen letter van naar buiten kwam. Van de wedstrijd van vorige week al ook geen woord. Dat kwam niet doordat het frustrerend was geweest, maar doordat ik als toeschouwer had mogen zien hoe de Wageningse berg werd afgebroken tot de laatste steen en meedoen is meemaken betere verhalen oplevert dan een verslag over het verloop van een wedstrijd. Daar zijn anderen beter in. Excuses dus voor deze periode van absentie, maar het volgende verhaal is weer waar gebeurd althans gebaseerd op feiten en personages die inspirerend zouden kunnen zijn geweest voor datgene wat zou kunnen zijn gebeurd.
Het begon allemaal op vrijdagavond toen Roel aankondigde zijn volleybalknie (weer) aan te trekken na zijn zes weken van absentie en twee pallets bier mee te brengen. Een stevige after training work out volgde en vormde ontegenzeggelijk de inspiratiebron voor alle dingen die zouden komen. Want grote dingen kwamen.....
Alles in het leven is terug te leiden op de vier grote levensdriften die de mens heeft: ademen, verdedigen, voortplanten en eten. Voor rugbyers staat daar natuurlijk drinken bij in dier voege dat je voorafgaand aan de wedstrijd voldoende gehydrateerd moet zijn. Al eerder heb ik eens geschreven dat dit nogal eens verkeerd wordt geïnterpreteerd en de hydratie wordt verkregen met hop, graan en mout houdende elixers, maar dat is zeker niet de bedoeling. Op zaterdag vielen reeds enkel colts ten prooi aan het krampmonster (niet te verwarren met de man met de hamer, die nogal eens in een tourpeleton schijnt mee te fietsen). Op het wereld wide web is er van alles hierover te vinden. Eén van de mooiste manieren om te meten of je voldoende hebt gedronken is -los van de blaastest- de kleur van je urine. World Rugby heeft zelfs een staaltje op de website staan, zie https://rugbyready.worldrugby.org/?section=62_2&language=NL
Overigens is de toevoeging language NL niet omdat ik geen Engels zou kunnen lezen (zoals de Australische scrum half wellicht afgelopen zondag dacht), maar omdat de vertaling ronduit komisch is (en Google denkt dat Nederlands het beste voor me zou zijn) want wie gebruikt het woord "vermits" nog met regelmaat. Of nu iedereen zijn urine moet leggen naast het staaltje op zijn iPad of gwaaweiï telefoon weet ik niet, maar de kleur is een indicatie die in een uitspraak van Geert niet zou misstaan.
De oerdrift voortplanten werd op de proef gesteld toen de charmante dames van beide teams hun kunsten vertoonden en de zon de lijven bronstig maakte. Echter het testosterongehalte mocht niet dermate verlaagd worden dat een sprintje er niet meer uit zou kunnen komen en zo werden de spelers door coach Joost (één van de twee tegen elkaar strijdende Bossche coaches, die elkaar voor de afwisseling met meer dan drie letters begroeten) en kapitein Roel de kleedloekamers in gedirigeerd.
Een andere grote oerdrift verdedigen stond afgelopen zondag voorop; Etter-Leuter vond de code "storm" de mooiste die er is (waarschijnlijk omdat ze alleen trouble in paradise verwachten). Storm houdt in dat ze kort langs de ruck komen met een paar grote dikkerds en dit liefst 720 fases achter elkaar. Waar vorige keer in Oisterwijk Sjoerd bij de in Brabantse vlaggen spelende rugbyers in de tweede rij mocht spelen, stond hij op zaterdag de colts te fluiten en op zondag eerst de hoog geklasseerde dames van de thuisspelende ploeg en vervolgens -na een shirtwissel- onze wedstrijd. Hem zagen we dus niet tussen de voortdenderende rinocerossen. Maar dat betekende desondanks veel en hard verdedigen, waarbij meermaals de bal van de lijn werd weggehouden. Of vrij naar Sun Tzu: de energie van de strijders die door een goede hand worden geleid, is als een rond rotsblok dat vanaf een helling naar beneden wordt geduwd. Zonder leiding bleken de rinocerossen hoekig en rolden ze niet. Zonder leiding gaan ze niet voldoende vooruit en onze rinocerossen wisten ze dan ook af te stoppen.
Toppunten in het verdedigen die niet onbeschreven mogen blijven (en afkomstig van de mannen met deodorant op en gel in hun haren), waren echter twee doorgebroken spelers met vrij zicht op de trylijn die getackeld werden en een knock on maakten of zoals slimme Toon dat deed, de bal uit de handen werd geript. Daar waar de fly half van de Brabants geblokten de winnende try dacht te gaan scoren, ging hij van hero tot zero toen de bal uit zijn handen werd gehaald en hij vervolgens letterlijk in het stof moest bijten.
Daarop gingen de jongelingen/ de opkomend talenten aan de slag en maakten ze ruim baan voor Des op de wing die Destebeter wel wist te scoren.
En zo werd de stand te weinig voor de thuisspelenden tegen gewoon genoeg voor de overwinning, werd voorlopig afscheid genomen van Toon die naar het EK gaat, werd mijn voet 's avonds op de bank dik, knakte mijn vinger weer in de kom en was een genoegzame roes van de overwinning (samen met een glas wijn) voldoende om kreunend van de pijn in slaap te vallen.
Voor de statitici onder ons: Eindhoven droogde de varkens af, USRS 1 speelde deze week niet in Wageningen en liet het 2e verliezen en Oesters gaat van plaats 3 naar 2 in de ranglijst van deze kampioenspoule. Nog 2x Eindhoven, uit naar de varkens en USRS en dan zit het seizoen er alweer op. Hopelijk blijven de stundentikoze beerbutt verhalen die mij vanuit Nijmegen bereikten ons dan bespaard. Vervolgens breekt een periode aan van bulken, spieropbouw en harde trainingsarbeid zonder teamgenoten om daarna alweer te kunnen gaan nadenken tijdens de preseason trainingen over de prestaties van volgend seizoen.
copyright Stichting Korrel-Aatzie
Meer foto's? Op DEZE link
 003.jpg)
