Door: Jan van Spaandonk
Mijmeren & zeveren
Die goeie oude tijd
.jpg)
De strijd om de ParelBoekaal- de prijs die altijd in Oisterwijk blijft
Aan de vooravond van een nieuw seizoen is er nog niet veel heroïek te melden. Tijdens de preseason periode is het bloed, zweet en tranen en sommigen vragen zich wellicht af waarom ze dit ook alweer deden. Daarop is een helder antwoord te geven: om later die mooie verhalen te kunnen vertellen, heroïsche verhalen, verhalen over kameraadschap en (afgelopen seizoen althans) broedertwist. Er is één verhaal dat de clubgeschiedenis is moet gaan en het verdient om vereeuwigd te worden: de eerste wedstrijd van Oysters 3 vs Oysters 5. Niet allen omdat het de eerste maal was dat 2 complete Oysterteams tegen elkaar in competitieverband hebben gestreden, maar ook omdat het de groei van deze familieclub met ambitie zo mooi laat zien.
Op zondag 5 maart 2023 stond een unieke gebeurtenis in de clubgeschiedenis, maar ook in het Nederlandse rugby, op het programma. Een voltallig Oysters team zou het in de competitie opnemen tegen een voltallig Oysters team. De grootste grap van de NRB om te voorkomen dat zowel Ut Driede als Ut Vijfde afgelopen seizoen kampioen kelderklasse zouden worden, mondde uit in de allereerste strijd om de ParelCup onder auspiciën van Boris onze enige echte immer Parel blijvende Parel.
Iedereen wilde aan dit heuglijk treffen verbonden zijn: voor 3 waren er 32 aanmeldingen en voor 5 28 stuks. Wat een enthousiasme, maar iedereen wilde die prijs natuurlijk mee onder de arm naar Oisterwijk brengen.
Op papier had Ut Driede de beste kansen: jonge fitte spelers die twee keer per week trainen onder leiding van twee trainers. Daar tegenover Ut Vijfde dat in Roymani Nadolo een trainer en soms ook een begenadigd winger kent dat bestaat uit oud gedienden, herintreders en een paar spelers die iets of wat zwaar (op de hand) zijn.
Vooraf ging het natuurlijk al hard tegen hard en wie nu de grootste mond had, Bart Pruts of Steef de Bakker, dat weet niemand, maar mooi was het zeker. Zo mooi dat Steef zelfs aan de groepsapp van 5 werd toegevoegd om de tactiek te bespreken. Dat leidde tot de eerste try van de wedstrijd, die -volledig door Steef geïnspireerd- door 3 werd gemaakt. Mooie run, goede passing: niks van te zeggen!
Tijdens de wedstrijd bleek al snel dat de gezamenlijke snelle handjes van 360 kg het meest verrassend waren voor de mede-oesters van nummertje 3. Waar gedacht werd dat het contact zou worden opgezocht, werd de ruimte (nou ja, 5 meter) volledig benut om onze Bart over de lijn te sturen. Schutje liet wat later zien het ook zonder zijn twee volumineuze vrienden te kunnen (maar dat wisten de cubs van het jaar daarvoor al lang) en gaf MC Jack nog maar eens de kans op 2 punten extra.
Ook RefeRene dook (nou ja, duiken en vallen ligt dicht bij elkaar) over de lijn voor 5 punten. Dit na een glorieuze pick up van onze trouwe labradoodle en helaas wederom een minder momentje voor Jurre (die het serieus te verduren had). Dat andere momentje kwam later na wat KatteK(w)aat, die liet zien dat dit soort tackels ook zonder onze eigen BHT in het veld mogelijk is.
De eerste helft werd niet veel weggegeven (behalve penalties en 2 tries) aan het derde. In de tweede helft kwam 3 echter heel goed terug en liet het zien een kranige, taaie en potige tegenstander te zijn.
Uiteindelijk trok 5 aan het langste eind, maar ja, die hadden dan ook 2/3 van de Meeuwissen (waarvan 1 met scorend vermogen volgens onze pastoor) op de payroll staan, hoewel UniJan en Koen Duhan van der Willemsen de absolute uitblinkers waren. De conclusie is dat rugby in Oisterwijk groeiend is, dat de familieclub terechte ambities heeft en die ook waarmaakt. De enige winnaar was en is de club als geheel en dat die jonge spelers van het derde het ver gaan schoppen, mag duidelijk zijn. De opstellingen van 1 en 2 een weekend later zijn daarvan het bewijs!
 003.jpg)
